Pytanie nie brzmi „czy” nastąpi zmiana, ale czy ktokolwiek jest gotowy, by po tym „monolicie” posprzątać.

Dobro Wspólne: Syndykat przetrwania czy partia w fazie terminalnej?
Komitet, który kiedyś był synonimem obywatelskiej świeżości, dziś przypomina ekskluzywny klub emerytowanych rewolucjonistów. Dobro Wspólne zabetonowało Ełk, tworząc układ naczyń połączonych między urzędem, spółkami a lokalnym biznesem. Jednak bez Andrukiewicza ta maszyna zaczyna zgrzytać.

Dziś to ugrupowanie nie walczy o wizję rozwoju, ale o biologiczną egzystencję swoich kadr. Zamiast nowych idei, mamy „administrowanie trwaniem”. Mieszkańcy widzą to coraz wyraźniej: to już nie jest ruch „pro-Ełk”, to lokalny mechanizm obronny, który boi się, że po otwarciu szaf w ratuszu wypadnie z nich zbyt wiele szkieletów.

Giełda nazwisk, która ruszyła w mieście, bardziej przypomina przegląd wojsk po ciężkiej bitwie, a nie świeżą ofertę dla zmęczonych wyborców.

Artur Urbański (Dobro Wspólne): Klasyczny syndrom „wiecznego wiceszefa”. Jako wieloletni zastępca Andrukiewicza, Urbański ma być gwarantem ciągłości. W polityce jednak namaszczenie przez odchodzącego władcę to często pocałunek śmierci. Pytanie, które zadają sobie ełczanie, brzmi brutalnie: czy człowiek z cienia ma w ogóle format lidera, czy jest jedynie bezpiecznym strażnikiem interesów obecnej ekipy?

Michał Tyszkiewicz (Dobro Wspólne): To nazwisko to dowód na panikę w szeregach rządzącego ugrupowania. Tyszkiewicz ma być plasterkiem na krwawiące sondaże i próbą udowodnienia, że obóz władzy potrafi się jeszcze odświeżyć. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że to tylko pudrowanie politycznego trupa.

Ireneusz Dzienisiewicz (Łączy nas Ełk): Wieloletni radny i lokalny wyga, który ełcką politykę zna od podszewki. To silny gracz, ale jego głównym balastem jest to, że dla wielu wyborców stanowi część starego establishmentu, a nie powiew świeżości, którego Ełk dziś rozpaczliwie potrzebuje.

Rafał Karaś (PiS) i Paweł Sobolewski (KO): Zakładnicy Warszawy. W mniejszych miastach szyldy partyjne stają się dziś toksyczne. Wyborcy mają dość przenoszenia wojny polsko-polskiej na lokalne podwórko. Kandydaci PiS i KO będą musieli dźwigać grzechy swoich centrali, co w starciu z lokalnymi komitetami z góry skazuje ich na pozycję chłopców do bicia.

W przypadku Sobolewskiego jego obecność na tej giełdzie to dodatkowo spore zaskoczenie – jako nowy radny nie zdążył jeszcze zbudować własnej, wyrazistej pozycji, co czyni rzucenie go na tak głęboką wodę ruchem mocno eksperymentalnym ze strony Koalicji Obywatelskiej.

Największym zagrożeniem nie jest to, kto wygra, ale co stanie się dzień po wyborach. Upadek hegemonii Andrukiewicza niemal na pewno oznacza rozdrobnienie Rady Miasta Ełku. Nowy prezydent – kimkolwiek będzie – obudzi się w rzeczywistości, w której każda uchwała będzie wymagała upokarzających targów z małymi komitetami.